Ne tuhaf... Ömür ilerledikçe ve maceranın sonu yaklaştıkça, insanoğlu, “Acaba bu dünyada yeterince iyi yaşadım mı, istediklerimi yaptım mı, mutlu oldum ve başkalarını da mutlu ettim mi?” diye kendi kendine sormaya başlıyor.
Elbette sessiz sedasız ve her şeyi oluruna bırakarak; aynı zamanda son bir epiküryen çabayla kalan son günleri de olabildiğince eğlenceli kılarak... Ne bileyim ben, eşinle iyi geçinerek... Çocuklarına hâlâ biraz yol göstermeye çalışarak... Torunlarını daha sık görerek... Hafta sonu briçlerini hiç kaçırmayarak... Eski okul arkadaşlarından giderek azalanların yemeklerine, toplantılarına mümkün mertebe katılmak da var.
Ama işte, o çok insancıl dürtü insanın peşini bırakmıyor: Madem ki bu kadar uzun yaşadım, bu yaşlara gelebildim, böylesine değişik şeyler deneyip bu denli ünlülerle tanışabildim... O zaman geriye biraz daha bir şeyler bırakıp o yaşanmışlığın içinden biraz daha malzeme çıkarsam... Anıları biraz daha deşsem... Biraz daha içten, daha cesur, daha pervasız davranıp anlatamadığım kimi şeyleri de anlatsam... Ve öbür tarafa daha hafiflemiş olarak gitsem... Fena mı olur demeye başlıyorsunuz.
Ama didaktik olmadan... Laf ebeliğine soyunmadan... Samimiyeti baş erdem bilerek... Olabildiğince akıcı bir dil kullanarak...
Ve kimselere, hatta en genç kuşaklara bile yukarıdan bakıp ders vermeye kalkışmadan... Uzun ve dolu dolu yaşanmış bir hayattan seçilmiş en ilginç olabilecek anıları bulup onların kendiliğinden içerdiği anlamları ve hayat derslerini de gözden kaçırmadan yazmak...
İşte bunu yapabilir miyim, yapabilir miyiz? Kendi adıma deneyeceğim.
Beni çok yakından izlemiş, tüm kitaplarımı -evlerindeki sınırlı mekânları cömertçe harcayarak- edinip okumuş olanlar (çünkü şaka değil: 52 kitaba ulaştık) belki bu illa da gerekli mi diyebilir... 

---